“เมื่อเด็กนักเรียนของผมเจอผีและบอกว่า ผีจะมาเอาเขาไปอยู่ด้วย” โรงเรียนประจำจังหวัด

“เมื่อเด็กนักเรียนของผมเจอผีและบอกว่า ผีจะมาเอาเขาไปอยู่ด้วย” โรงเรียนประจำจังหวัด

เรื่อง ห้องน้ำห้องสุดท้าย เจ้าของเรื่อง : คุณสุเมธ ปล.ภาพประกอบอาจไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องเล่า

             เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ ได้เกิดขึ้นมานานกว่า 15 ปีแล้ว ตั้งแต่สมัยผมเรียนจบใหม่ๆ เพิ่งจะได้รับการบรรจุเป็นครู ขณะนั้นผมได้รับหน้าที่ในการสอนเด็ก ประถมศึกษาชั้นปีที่ 6 โรงเรียนที่ผมสอนอยู่นั้น เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดครับ เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออก โรงเรียนนี้มีขนาดไม่ใหญ่โตนัก มีนักเรียนทั้งหมดไม่เกิน 350 คน ปีนั้นเป็นปีแรกในการเริ่มต้นอาชีพคุณครูของผม ซึ่งมีเด็กชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หลายคน มุ่งมั่นเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนกันเต็มที่ เนื่องด้วยต้องการไปสอบโรงเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ที่มีชื่อเสียงอีกหลายๆโรงเรียน เพราะฉะนั้นหลังเลิกเรียนแล้ว ผมก็จะคอยติวหนังสือให้กับเด็กๆกลุ่มหนึ่ง ที่มุ่งมั่นตั้งใจที่จะไปสอบในโรงเรียนมัธยมเหล่านั้น

             ตัวของผมเอง เพิ่งจะได้รับมาสอนที่นี่ได้ประมาณ 3 เดือนเท่านั้น แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เย็นวันหนึ่งกลุ่มนักเรียนที่ผมติวให้นั้น มีอยู่ประมาณ 14 – 15 คน กระทำการสอนหลังเลิกเรียนไปตามปกติ จนถึงช่วงเวลาประมาณ 5 โมงครึ่ง มีเด็กนักเรียนคนหนึ่งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เนื่องจากเขาบอกผมว่าเกิดอาการปวดท้องหนัก ผมก็เลยอนุญาตให้ไป แต่ตึกที่ผมสอนอยู่นั้น มันเป็นตึกเก่าครับ เป็นตึกอาคารแค่ 2 ชั้นเท่านั้น ห้องน้ำจะอยู่ข้างล่างของตึก เป็นห้องน้ำเล็กๆ มีรางปัสสาวะสามารถให้เด็กเข้าแถวเรียงปัสสาวะกันได้ก็ไม่เกิน 5 คน ฝั่งตรงกันข้ามก็จะมีห้องน้ำที่เอาไว้ถ่ายหนัก   อยู่ 3 ห้อง แต่ใช้ได้จริงก็แค่ 2 ห้องแรกเท่านั้น ห้องสุดท้ายมีการลงแม่กุญแจเอาไว้ เนื่องด้วยความจำเป็น

             หลังจากลูกศิษย์ของผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เขาหายไปนานเกินกว่าครึ่งชั่วโมงเข้าไปแล้ว แต่ในขณะนั้นเด็กคนอื่นยังคงต้องเรียนต่อไป ผมก็ลืมเวลาไปเลย สอนลูกศิษย์คนอื่นไปถึงประมาณ 6 โมงนิดๆก็เลยปล่อยนักเรียนทุกคนกลับบ้าน แต่ในระหว่างที่ผมเก็บของอยู่นั้น มีลุงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม ลุงคนนั้นแต่งตัวเหมือนนักการภารโรง แล้วแกก็แนะนำว่าแกชื่อลุงเล็ก เป็นภารโรงอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้มากกว่า 10 ปีแล้ว ลุงเล็กเดินเข้ามาแจ้งเหตุกับผมว่า ได้เกิดเรื่องเข้ากับลูกศิษย์ของผมที่ไปเข้าห้องน้ำ ลุงเล็กบอกว่าตัวแกกำลังไล่ปิดประตูห้องน้ำทุกๆตึกอยู่ จนกระทั่งเดินมาถึงตึกที่ผมกำลังทำการสอนอยู่นี่แหละครับ

ก็เลยเดินเข้าไปห้องน้ำด้านล่างเจอเด็กคนหนึ่ง นั่งตัวสั่นหลับตาปี๋ ปากบ่นพึมพำเบาๆฟังไม่ได้ศัพท์ ลุงเล็กใกล้ๆสะกิดเขาช้าๆ เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็ถลาเข้ากอดที่ลุงเล็ก ปากก็บอกร้องตะโกนว่า “ช่วยด้วย ช่วยด้วย เด็กคนนั้นจะเอาผมไปอยู่ด้วย อย่าเปิดห้องน้ำห้องข้างๆนะ เดี๋ยวเขาออกมาอีก” ลุงเล็กสะดุ้งเฮือก แล้วก็รีบพาเด็กคนนั้นคนที่ตัวสั่น ขวัญผวาออกมาจากนอกห้องน้ำ จากนั้นจึงปิดไฟแล้วก็รีบจนลนลานเพื่อที่จะล็อคประตูห้องน้ำ ของชั้นประถม 6  ลุงเล็กแกบอกกับผมว่า แกรู้ดีว่าเด็กคนนั้นเจอกับอะไร ตอนนี้เด็กนั่งรออยู่หน้าประตูโรงเรียน ให้ผมรีบลงไปดูแลลูกศิษย์ หรือไม่ก็รีบเรียกผู้ปกครองมารับเป็นการด่วน ผมได้ยินเท่านั้นผมตกใจมาก รีบเก็บของแบบลนลาน ในขณะที่ผมกำลังก้มเก็บกระเป๋าอยู่นั้น ลุงเล็กก็บอกว่า “ขอตัวก่อน  ผมต้องไปไล่ดูแลตึกที่เหลือทั้งหมด เพื่อกันความผิดพลาด”  ผมได้แต่กล่าวขอบคุณลุงเล็กแล้วก็รีบวิ่งไปที่หน้าประตูโรงเรียน เจอลูกศิษย์ของตัวเองนั่งตัวสั่นอยู่ที่หน้าประตูทางเข้า ผมจึงนั่งลงใกล้ๆกับลูกศิษย์ของผม พร้อมทั้งโอบแกไว้ บอกให้แกใจเย็นๆ แล้วค่อยๆเล่าให้ครูฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

             ย้อนกลับไปเมื่อตอนเย็นเหตุการณ์น่าขนลุกได้เริ่มขึ้น เมื่อตอนที่ลูกศิษย์ของผมกำลังจะก้าวออกจากห้องน้ำ ซึ่งลูกศิษย์ของผมนั้นเขาไปทำธุระอยู่ในห้องน้ำห้องกลาง ในระหว่างที่กำลังจะแต่งตัวออกมาจากห้องน้ำนั้น ลูกศิษย์ของผมก็มองเห็นเด็กคนหนึ่ง เดินผ่านประตูห้องกลางไปเข้าห้องน้ำห้องสุดท้าย ซึ่งประตูห้องน้ำจะมีช่องว่างระหว่างพื้นถึงขอบประตูเกือบๆ จะ 1 ฟุตนะครับ เวลาใครเดินผ่านไปผ่านมาสามารถมองเห็นได้ชัดเจน ระหว่างที่ลูกศิษย์ของผมกำลังจะออกจากห้องน้ำ ก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้น “คนที่อยู่ห้องข้างๆน่ะ หยิบขันให้เราหน่อยสิ ห้องเราไม่มีขัน” เป็นเสียงเด็กผู้ชายอีกคน ที่ดังมาจากห้องน้ำห้องสุดท้าย ลูกศิษย์ของผมก็ตอบกลับไปว่า “ได้ๆ  รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวเราเอาออกไปสอดให้ทางใต้ประตู”  ก็มีเสียงตอบกลับมาว่า “ขอบใจนะ เราออกไปไม่ได้”

             ลูกศิษย์ของผมเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำห้องกลาง พร้อมกับขันในมือ เดินไปหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำห้องสุดท้าย พร้อมๆ กับก้มตัวลง กอดกันเข้าไปก็มีเมื่อเขาขาวๆ ซีดๆ ยื่นออกมาเล็กน้อย พร้อมกับรับขันนั้นไป ระหว่างนั้นลูกศิษย์ของผมก็เงยตัวขึ้นไปเห็นแม่กุญแจตัวใหญ่ที่ล็อคห้องน้ำห้องนั้นเข้าพอดิบพอดี เขาตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปดูที่ใต้ประตูห้องน้ำห้องที่ว่า สิ่งที่ปรากฏก็คือความว่างเปล่าครับ ไม่มีคนไม่มีเสียงอะไรทั้งนั้น มีแต่ห้องน้ำว่างเปล่ากับหยากไหย่เท่านั้น ยังไม่ทันที่ลูกศิษย์ของผมจะตั้งตัว คนที่แขนและต้นคอของลูกศิษย์ของผม ก็ลุกตั้งขึ้นอีกครั้ง เมื่อเขากำลังจะหันหน้าออกไปข้างนอกและเตรียมวิ่ง สิ่งที่ลูกศิษย์ของผมเจอก็คือ เด็กอีกคนหนึ่งในชุดนักเรียน ผมสั้นเกรียนติดหนังหัว หน้าตอบจนแทบจะเป็นกระดูก ตากลวงโบ๋ตัวผอมซีดขาว ยืนหันหน้าเข้าอ่างล้างมือ ซึ่งอยู่หน้าห้องน้ำขวางทางไม่ให้ลูกศิษย์ของผมออก

             เด็กคนนั้นคนที่ตัวขาวซีดค่อยๆหันหน้ามาทางเขาช้าๆ แล้วก็แสยะยิ้ม แต่ดวงตาไม่มีนะครับ ดวงตากลวงโบ๋ ลูกศิษย์ของผมทำอะไรไม่ถูกตกใจกลัวสุดขีด เด็กตาโบ๋คนนั้นค่อยๆขยับเข้ามาใกล้เขา ลูกศิษย์ของผมถอยร่นกลับเข้าไปในห้องน้ำห้องเดิม ห้องที่เขาเข้าไปในตอนแรก ห้องที่ติดกับห้องที่ล็อคนั่นแหละครับ เขาเข้าไปในห้องน้ำแล้วดันประตูเอาไว้ เพื่อไม่ให้เด็กคนนั้นเข้ามา เขาล็อคกลอนแล้วก็ถอยไปจนติดกำแพง ลูกศิษย์ของผมมองไปตรงช่องว่างใต้ประตู ก็เห็นขาของเด็กคนนั้น เดินมาหยุดที่หน้าประตู พักเดียวเท่านั้น เสียงกระแทกประตูก็ดังขึ้น ลูกศิษย์ของผมกลัวจนหลับตาปี๋ เสียงกระแทกประตูนั้นดังอยู่พักหนึ่งก่อนที่มันจะเงียบไป ลูกศิษย์ของผมก็ค่อยๆ มองลอดไปตรงช่องประตูใต้ห้องน้ำอีกครั้ง เด็กคนนั้นยังคงยืนอยู่ และแล้วขาคู่นั้นก็หายไปพร้อมกับเสียงกระแทกประตู

             ก๊อกแก๊ก  ก๊อกแก๊ก  ก๊อกแก๊ก  เสียงในห้องน้ำข้างๆดังขึ้น เป็นเสียงเหมือนกับว่ามีใครปีนขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น ใช่อย่างที่เขาคิดจริงๆ เงาตะคุ่มตะคุ่มค่อยๆโผล่มาเหนือกำแพงที่กั้นระหว่างห้องน้ำช้าๆ เขาเห็นใบหน้าซูบซีดกลับตาที่ลึกโบ๋อีกรอบ  มันทำท่ากำลังจะปีนลงมาหาเขา พร้อมๆ กับเสียงหัวเราะ แล้วก็พูดขึ้นว่า “มาเล่นกับเราไหม” ลูกศิษย์ของผมรีบเปิดประตูอย่างรวดเร็ว แต่ว่าภาพที่เจอก็คือ เด็กชายตากลมโบ๋นั้น ไปยืนอยู่ตรงทางออกหน้าประตูห้องน้ำ ลูกศิษย์ของผมจึงนั่งลง ร้องไห้แล้วเอามือปิดตา ร้องโวยวายอยู่พักหนึ่ง จนคุณลุงภารโรงผ่านมาเจอ แล้วก็มาสะกิดตัวเข้า คุณลุงภารโรงก็เลยนำตัวมารออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนนี่แหละครับ บอกกับเด็กว่าเดี๋ยวจะไปตามคุณครูให้

             หลังจากที่ผมได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากลูกศิษย์ของผมเองนั้น ผมตกใจกลัวจนหน้าชา ไม่คิดว่าลูกศิษย์ของตัวเองจะกล้าโกหกผมแบบนี้แน่นอน จึงรีบไปโทรศัพท์ตามผู้ปกครองให้มารับตัวกลับบ้านไป  วันรุ่งขึ้นผมรีบมาโรงเรียนตั้งแต่เช้า เพื่อตามหาลุงเล็ก เพื่อที่จะได้สอบถามความเป็นมาว่าทำไมห้องน้ำห้องสุดท้าย ถึงต้องล็อคประตูเอาไว้ แล้วเคยเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นที่นั่นหรือไม่อย่างไร ระหว่างที่ผมกำลังเก็บของอยู่ในห้องพักครูอยู่นั้น มีคนครูอีกท่านหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพักครูพอดี คุณครูท่านนี้สอนอยู่ที่นี่มานานหลายปีแล้ว หลังจากทักทายกันเสร็จผมจึงเอ่ยปากถามว่า “ภารโรงที่ชื่อลุงเล็ก  หาตัวได้ที่ไหนครับ”  คุณครูท่านนั้นหลังจากฟังคำถามของผม ก็หน้าถอดสีในทันที ถามว่าผมถามไปทำไม เกิดอะไรขึ้น ผมจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นวานนี้ให้กับคุณครูท่านนี้ฟัง

             หลังจากท่านฟังจบ ท่านเดินเข้ามาจับมือผม แล้วก็บอกว่า “นั่งลงก่อน  เดี๋ยวผมจะเล่าอะไรให้คุณฟัง  ก่อนหน้านี้ก่อนที่คุณจะมาสอนที่นี่ ในระหว่างปิดเทอมใหญ่เคยมีเด็กเข้าไปเล่นซ่อนหากันในห้องน้ำแล้วโดนล็อกประตูขังไว้ กว่าจะมาเจอกันอีกทีก็ผ่านไปแล้วหลายสัปดาห์  สภาพนั้นซูบ ซีด แห้งกรังไปแล้ว ห้องน้ำห้องนั้นก็เลยโดนล็อกเอาไว้ปิดตาทันที เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นนักเรียนส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะรู้ เพราะเกิดจากอุบัติเหตุของภารโรงคนหนึ่งล็อคประตูโดยที่ไม่ได้ดูให้ดีว่ามีเด็กนักเรียนอยู่ข้างใน  ซึ่งคนที่ล็อคประตูนั้นก็คือภารโรงที่อยู่ที่นี่มานานแล้ว ชื่อลุงเล็กนั่นเอง”  หลังจากเจอเด็กนักเรียนคนนั้นได้แค่ไม่ถึงอาทิตย์  3 – 4 วันต่อมาก็มีคนพบลุงเล็ก จบชีวตตังเองอยู่ใต้ต้นหูกวาง ภายในบริเวณโรงเรียนของเรานั่นเอง

             หลังจากเรื่องทุกอย่างถูกเฉลย ตัวผมเองทำอะไรไม่ถูก แสดงว่าเมื่อวานนี้คงไม่ใช่แค่ลูกศิษย์ของผมคนเดียว ที่เจอดีเข้าแล้ว เพราะคุณครูท่านนั้นพาผมไปดูรูปของลุงเล็ก เคยติดอยู่ที่บอร์ดของโรงเรียน ก็คนเดียวกับที่ผมเจอแน่นอน แล้วเมื่อวานตอนเย็นผมพูดคุยอยู่กับใคร คุณครูท่านนั้นสรุปกับผมเอาเองว่า  วิญญาณของลุงเล็กอาจจะยังรู้สึกผิดอยู่ ที่เผลอทำให้เด็กนักเรียนเสียชีวิตโดยไม่ได้ตั้งใจ วิญญาณของลุงเล็กคอยวนเวียนคอยดูแลสอดส่อง ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับนักเรียนก็เป็นได้ ส่วนวิญญาณของเด็กนักเรียนในห้องน้ำนั้น อาจจะยังไม่รู้ตัว ยังคงวนเวียนและเล่นซ่อนหาอยู่ในนั้น ….

ขอบคุณเรื่องเล่าจากเพจ Sho ck Time Story ล้อมวง เล่า เรื่อง ผี

admin

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *